Aurikuloterapia

Małżowina uszna jest bogato unerwiona przez trzecią gałązkę nerwu trójdzielnego, nerw uszny duży, nerw potyliczny mniejszy oraz gałązki końcowe nerwu błędnego, podjęzykowego i twarzowego. 

W najstarszym zachowanym dziele chińskim o akupunkturze Huangdi Neijing (Kanon Medycyny Wewnętrznej), wydanym w IV stuleciu p.n.e., podano informacje, że ucho jest miejscem, w którym spotykają się wszystkie kanały energetyczne ustroju ludzkiego. Fakt ten został wykorzystany przez dawnych lekarzy chińskich, początkowo do celów diagnostycznych, a później terapeutycznych. 

Lekarz francuski Paul Nogier w latach 50ch po przeprowadzeniu szczegółowych badań opracował metodę leczenia nakłuwaniem małżowiny usznej, tzw. „aurikuloterapię”. Doniesienia Nogier przyczyniły się do renesansu tej niemal zapomnianej już w Chinach metody. 

Związki powiązań usznych doprowadzających z układem mózgowym siateczkowatym, podwzgórzowym, wzgórzowo-korowym i limbicznym powodują rozprzestrzenianie się odruchów usznych do różnych narządów wewnętrznych oraz czynności ruchowo-czuciowych reakcji psychoemocjonalnych. Powodują one ich normalizację (A. Durinian, 1980). Prawdopodobnie właśnie te fakty są podstawą właściwego pojmowania mechanizmu działania zabiegu nakłuwania ucha. 

 

Akupunkturę ucha (aurikuloterapia) można stosować oddzielnie, a także w połączeniu z innymi metodami leczenia, m.in. akupunkturą korporalną, co znacznie zwiększa jej działanie lecznicze. Brak efektu jest najczęściej związany z nieprawidłowym wyborem lub błędnym umiejscowieniem odpowiedniego punktu, bądź też niedostatecznie dokładnym wprowadzeniem igły. Liczba punktów wybieranych do jednego zabiegu zależy od stanu chorego i zwykle ogranicza się do 1-4. Igły pozostawia się w punktach przez 20-30 min, a w niektórych przypadkach jeszcze dłużej.

Przeciwwskazania do akupunktury ucha są takie same jak do akupunktury korporalnej. Niewskazane stosowanie akupunktury między 2 a 5 miesiącem ciąży, zabronione jest wprowadzanie igieł w punkty macicy, jajników, gruczołów wydzielania wewnętrznego i brzucha.